62 kilometer door de bergen

62 kilometer door de bergen

62 kilometer. Bergen. Hoogtemeters. Zomerhitte. Kans op onweer. Sommige avonturen beginnen al voordat het startschot heeft geklonken.

Toen ik hoorde dat de organisatie de starttijd van de Zugspitze Trail in Leutasch vier uur naar voren had gehaald vanwege de verwachte hitte en onweersbuien, wist ik dat dit geen gewone trail zou worden. Het was alsof de bergen ons meteen duidelijk maakten wie er de baas was.

Terwijl ik in het donker aan de start stond, voelde ik een mengeling van spanning, respect en dankbaarheid. Dankbaar dat ik hier mocht staan. Gezond genoeg om dit avontuur aan te gaan. Maar ook met gezonde spanning voor wat er zou komen.

62 kilometer klinkt als een getal. Totdat je de eerste berg op loopt.

De bergen geven energie, maar vragen ook respect
De eerste uren voelde ik me sterk. De bergen waren indrukwekkend, bijna magisch. De stilte, de frisse lucht en de eerste zonnestralen die langzaam de toppen verlichtten. Het zijn momenten waarvoor je trailrunner wordt.

Maar naarmate de dag vorderde, liep de temperatuur op. Mijn benen werden zwaarder, mijn ademhaling dieper en ik wist dat dit geen dag zou worden waarop ik kon vertrouwen op wilskracht alleen.

Bij een trail van 62 kilometer leer je al snel dat je lichaam geen machine is. Je moet eten voordat je honger krijgt. Drinken voordat je dorst krijgt. Rust nemen voordat je volledig leeg bent. Maar boven alles leerde deze dag mij opnieuw één woord: Ademen. Wanneer een klim eindeloos lijkt, wanneer je hartslag stijgt en je hoofd begint te twijfelen, brengt een rustige ademhaling je terug naar het moment. Naar die ene stap. En daarna de volgende.

Mijn geheime wapen: verkoeling
Terwijl de warmte toenam, zocht ik overal kleine momenten van verkoeling. Ik maakte mijn pet nat in bergbeekjes. Liet koud water over mijn nek en polsen stromen. Zocht de schaduw op wanneer dat kon. En telkens herinnerde ik mezelf eraan om uit mijn hoofd te komen en terug te keren naar mijn lichaam. Niet denken aan hoeveel kilometers er nog kwamen. Niet denken aan de finish. Gewoon voelen. Ademen. Bewegen. Soms zijn dat de enige dingen die tellen.

Stap voor stap, kilometer voor kilometer
Bij een afstand als deze kun je jezelf verliezen in de grootte van de uitdaging. 62 kilometer. Duizenden hoogtemeters. Uren onderweg. Maar ik ontdekte opnieuw dat je zulke afstanden niet aflegt door aan de finish te denken. 

Je doet het door de volgende stap te zetten. De volgende klim. De volgende bocht. Het volgende verzorgingspunt. En soms was mijn doel niet groter dan het bereiken van de volgende schaduwplek. Of op zoek naar dat momentje rust in de benen. Dat is misschien wel de grootste les van trailrunning: grote dromen worden bereikt door kleine stappen.

Je doet het nooit alleen
Wat me deze dag misschien nog wel het meest raakte, waren de mensen. De vrijwilligers die klaarstonden met een glimlach. De kartonnen met humoristische oppeppende teksten, de supporters langs het parcours met emmers water en de opzwepende energie. De andere lopers die hetzelfde gevecht voerden tegen de hitte, de hoogtemeters en hun eigen gedachten. Soms was een kort knikje genoeg. Of even die motiverende woorden aan elkaar, een glimlach. Een "goed bezig". Met name de opmerking dat ik steady liep Op zulke momenten besef je dat trailrunning misschien een individuele sport lijkt, maar dat je nooit echt alleen bent.

Iedereen kent de pijn. Iedereen kent de twijfel. Iedereen kent het gevoel van doorzetten wanneer opgeven makkelijker lijkt. En juist dat verbindt.

Wat de Zugspitze Trail mij leerde
Deze trail ging uiteindelijk niet over snelheid. Niet over een eindtijd. Niet over prestaties. Deze trail ging over vertrouwen. Vertrouwen op mijn lichaam. Vertrouwen op mijn voorbereiding. Vertrouwen dat iedere moeilijke fase uiteindelijk weer voorbijgaat. De warmte was zwaar. De kilometers waren lang. De hoogtemeters waren genadeloos. 

Maar ergens onderweg ontdekte ik opnieuw waarom ik dit zo graag doe. Voor de vrijheid. Voor de natuur. Voor het avontuur. Het besef; je bent niet alleen Voor de momenten waarop je ontdekt dat je sterker bent dan je dacht.

De finish
Toen ik uiteindelijk de finish bereikte, voelde ik euforie maar ook dankbaarheid. Dankbaarheid voor mijn lichaam dat me 62 kilometer door de bergen had gedragen. Dankbaarheid voor de mensen om me heen. Dankbaarheid voor de bergen die me opnieuw een les hadden geleerd. Want uiteindelijk gaat trailrunning niet over hoe snel je bent. Het gaat over hoe je blijft bewegen wanneer het moeilijk wordt. Hoe je blijft vertrouwen wanneer je twijfelt. Hoe je blijft ademen wanneer alles in je roept om te stoppen. En soms begint dat allemaal met iets heel eenvoudigs:

Een diepe ademhaling. Een koele gedachte. En de moed om nog één stap te zetten.

 

Afspraak maken